VERZAMELEN

foto Claartje Keur

Veel van Marion's werk is terecht gekomen in verzamelingen. Musea kochten haar werk, maar ook particulieren. Eén van die particulieren is de fotografe Claartje Keur. Zij begon in 1989 sieraden te kopen en maakte dan een foto van de kunstenaar op het atelier.

De verzameling van Claartje die in 25 jaar behoorlijk groeide, zal onder de titel " Kettingreacties, de sieradencollectie van Claartje Keur, met portretten van de kunstenaars", te zien zijn in het CODA in Apeldoorn.

Opening: 30 januari 2014 om 20.00 uur

foto Claartje Keur

FORUM VES 1984

Een collier dat ik nooit onder ogen heb gehad, maar wat onmiskenbaar Marion's inbreng heeft. Het is samengesteld met werk van de bestuursleden van de toenmalige Vereniging van Edelsmeden en Sieradenmakers.(Cecile van Eeden, Susanne Esser, Marion Herbst, Charon Kransen, Coen Mulder, Arie Vijfvinkel) 

Ik meen mij te herinneren dat Jerven Ober het VES Forum in 1984 voorgezeten heeft en als dank dit collier kreeg. Hij schonk het aan de Stichting Françoise van den Bosch. Op de site van de Stichting kwam ik het tegen.

RING 1984

Deze nogal geheimzinnig ogende foto van Anna Beeke laat een ring zien. Een ring op een gehandschoende hand. Het is een foto die gebruikt is voor een ansichtkaart in een serie kaarten met sieraden voor Galerie Ra. Een aantal van die kaarten zwerven al jaren rond mijn bureau. Meestal kijkt de ring mij aan als op de bovenste afbeelding en vraag ik mij af wat die ring daar doet. Soms ligt de kaart goed en zie ik wat de foto eigenlijk laat zien. De ring blijft het middelpunt, de rest is entourage. Een sterke foto van een krachtige ring.

SCHAALTJE

Een schaaltje zo groot als de palm van m'n hand. De buitenkant op de rand na, mat okerkleurig, binnenin van wit naar blauw verlopend geglazuurd. Langs de witte rand de voor Marion zo karakteristieke korte streepjes. Ik denk dat ze het rond 1993 als oefeningetje maakte. Wij gebruiken het zo nu en dan als schaaltje voor geraspte kaas of gebakken uitjes.

DOOSJE MET T-RING

Doosje met T-ring 1984 

 

 Eigendom Powerhouse Museum, Sydney Australië.

L'ARTE DELLA GIOIA

© foto Annaleen Louwes

GIOIELLO OLANDESE D'AUTORE

Een tentoonstelling in Padova (Padua) Italië 1990/1991, één van de laatste waar Marion aan mee deed.

Ze is ziek en moe, haar linkeroog draait weg.

Ze kijkt alsof ze het zelf weet.

De foto heb ik lang niet gezien.

Hollands Glorie 1988

Bij het herinrichten van de boekenkast kwam ik een oude Art Aurea (4/1988) tegen met daarin dit werk van Marion uit 1988. Ik dacht dat het maar op één tentoonstelling te zien is geweest.

Deze 'Hollands Glorie' zou prima gepast hebben in de tentoonstelling 'Ontketend! Grenzeloze sieraden'

die nog tot 5 februari in het museum voor moderne kunst arnhem te zien is.

Voor zover ik weet is het in het bezit van een particuliere verzamelaar.

TROUVAILLES 1989

FOTO: TACO ANEMA

TEKST: PAUL DERREZ

S A M E N W E R K I N G

In 1979 maakte Marion een serie broches gebaseerd op 'Orde lintjes'. Die maakte ze samen met Henriëtte Wiessing die het kleurige borduurgaren tot mini weefsels om toverde.
Als grap bedachten zij de Firma SMEED & WEEF, waarvoor dit het visitekaartje was. Ik denk dat dit niet meer dan een proefweefsel was, waaraan ze een label hingen.

Ik vond het in een doos met archiefmateriaal.

Wanneer Marion deze vaas precies maakte weet ik niet meer, ik denk begin negentiger jaren. Hij is niet gesigneerd e/o gedateerd.
Zonder binnenvaas is hij alleen geschikt voor droogbloemen, er zitten gaten in, sommigen zo bedoeld anderen niet. Hij is opgebouwd uit 'klodders' klei, zoals ook de 'bergjes' op de spiegeltafel uit 1992.
De kleur is overwegend 'zwart grafiet' met enkele kleuraccenten op de oren. Voor mij is het een topstuk en een dierbare herinnering.

TENTOONSTELLING MAKEN

Alweer zeventien jaar geleden stond mijn opslag vol met gipsen boomstronken en kabouters. Voor mij waren ze zoals ze uit de mal kwamen -puur maagdelijk wit- al klaar. Maar Marion wilde kleur en zo geschiedde.
Achteraf gezien denk ik dat ik gelijk had: het blauw van de kabouters en het geel/goud van de stronken leidde de aandacht teveel af van het werk in de lampionnen, ook als je het ziet als één presentatie. (Gesamtkunstwerk)

S C H A A K T A F E L en -S T U K K E N 1970

© foto Hans Hoogland 1970

Eén van de weinige dingen die Marion echt ontworpen heeft zijn deze schaakstukken, de kokers ervoor en een tafel met schaakbord. Ik meen dat de vraag er een te ontwerpen van een bevriende schaker kwam.
De stukken zijn van aluminium rondstaf, blank en zwart geanodiseerd. De vorm ontstond door doorboring en variaties daarop. De eerste stukken maakten we met de hand, ik deed de doorboringen en het zaagwerk en Marion werkte ze af en polijstte de stukken. Het resultaat voldeed niet aan onze eisen vandaar dat we besloten de vijf exemplaren die we wilden maken aan een instrumentmaker over te laten. Die man boorde niet, maar freesde de gaten. Dat leverde een beter resultaat op waaraan minder af te werken was. Toch heeft Marion een aantal stukken af moeten keuren omdat de maatverschillen te groot waren.
De tafel is uit één stuk gemaakt van 1cm dik Perspex, waarop we de zwarte velden, grijs hebben laten zeefdrukken.
PerspexⓇ (Acrylaat, plexiglas) was in de zeventiger jaren een voor kunstenaars en ontwerpers nieuw materiaal dat vele (vorm) mogelijkheden bood. Hele interieurs werden er mee opgebouwd. Het was en is een prachtig materiaal, maar ongelooflijk kwetsbaar en zo statisch als wat, dus bijna niet schoon te houden, ondanks de snel in de handel verschijnende bussen met een zogenaamd 'anti-static' middel.
Het geheel, tafel en stukken was prachtig om te zien, maar er mee schaken was een ramp. Het onderscheid tussen de schaakstukken was te klein, het spel was daardoor niet goed te doorzien.

Van de vijf spellen en tafels die we hebben laten maken zijn er voor zover ik mij kan herinneren twee verkocht, één aan de opdrachtgever en de ander aan een museum. Van de vijf tafels heb ik er nog ééntje staan, een ander heb ik jaren geleden al verzaagd om ergens anders voor te gebruiken. Van de stukken moeten nog ergens onafgewerkte exemplaren liggen, maar ik weet niet waar.

© René van Haeften

THINK TANK

KARIN SEUFERT

Necklace, 2003 silver, glass beads.

Once upon a time there was an artist called Marion Herbst. She was born in Germany and grew up and lived in Holland. Her mother was a hatter and Marion became a jewellery artist. She was a remarkable woman, a phenomenon. She wanted to change things. Her jewellery was like her, adventurous, colourful, funny, and very self-confident. She died much too young after a long illness. In the years following up to her death she began using glass beads. Many years later her husband saw Karin Seufert's work and read a text of hers about her fascination with beads. After doing some research and discovering that he, Karin and Marion had other things in common, he decided to present her with a box with of Marion’s leftovers: beads, stones, Swarovski crystals, pearls, semi-manufactured products, medallions among others. He explained to her that he had been on the lookout for someone like her since Marion’s death in 1995, someone who could make “just beautiful little things” from it, as Marion would have said. So Karin was given this box, with contents simply asking to be used. Among them were unfinished parts made by Marion herself, not easy to handle. Yet Karin felt the obligation of the gift, to give something back, and to keep the gift moving. Once she understood this she was able to work with the material. This necklace is one of the first results, which is closely connected to Marion’s box. Since that moment Karin has loved working with found objects which bear the marks of their lives, building new stories on them.

˙˙˙∆∆∆∆˙˙˙˙

Eén van Marion's werkplekken 1993

Vol met materiaal en verf, half afgemaakte probeersels en werk van anderen.

...

ATELIER ±1990

±

O R A N J E

Uit het archief van Beppe.

Boven weer één van de eerste probeersels en onder de postzegelbrief aan Beppe. Ze moest eens weten dat je nu via internet inderdaad je eigen postzegels kunt maken! De therapie waar ze het over heeft was van korte duur, de pijn werd te heftig om de rit naar Nijmegen te kunnen maken, ook al reed ik. Elke hobbel in de weg was er één te veel.

Met dank aan Beppe.

+

HET SERIEUZE WERK

De tekening geeft een idee van de armband waar Marion het over heeft. Ze had een van papier gemaakt touw gevonden en was daar mee gaan frommelen zoals zij dat noemde. Ze draaide, knoopte en vlocht net zolang totdat ze een armband had als op de tekening. Die armbanden liet ze metaliseren (net als met kinderschoentjes wel wordt gedaan), één in zilver de andere in brons. Het is gelukt maar ze heeft ze nooit tentoongesteld of verkocht.

Dit is voorlopig het laatste wat ik op dit blog zet.

#

MODERNIGHEDEN

#

HALT DIE OHREN STEIF

#

DIGITALE HIGHWAY

#