donderdag, januari 07, 2010

TENTOONSTELLING MAKEN



Alweer zeventien jaar geleden stond mijn opslag vol met gipsen boomstronken en kabouters. Voor mij waren ze zoals ze uit de mal kwamen -puur maagdelijk wit- al klaar. Maar Marion wilde kleur en zo geschiedde.
Achteraf gezien denk ik dat ik gelijk had: het blauw van de kabouters en het geel/goud van de stronken leidde de aandacht teveel af van het werk in de lampionnen, ook als je het ziet als één presentatie. (Gesamtkunstwerk)


zondag, december 27, 2009

S C H A A K T A F E L en -S T U K K E N 1970


© foto Hans Hoogland 1970


Eén van de weinige dingen die Marion echt ontworpen heeft zijn deze schaakstukken, de kokers ervoor en een tafel met schaakbord. Ik meen dat de vraag er een te ontwerpen van een bevriende schaker kwam.
De stukken zijn van aluminium rondstaf, blank en zwart geanodiseerd. De vorm ontstond door doorboring en variaties daarop. De eerste stukken maakten we met de hand, ik deed de doorboringen en het zaagwerk en Marion werkte ze af en polijstte de stukken. Het resultaat voldeed niet aan onze eisen vandaar dat we besloten de vijf exemplaren die we wilden maken aan een instrumentmaker over te laten. Die man boorde niet, maar freesde de gaten. Dat leverde een beter resultaat op waaraan minder af te werken was. Toch heeft Marion een aantal stukken af moeten keuren omdat de maatverschillen te groot waren.
De tafel is uit één stuk gemaakt van 1cm dik Perspex, waarop we de zwarte velden, grijs hebben laten zeefdrukken.
PerspexⓇ (Acrylaat, plexiglas) was in de zeventiger jaren een voor kunstenaars en ontwerpers nieuw materiaal dat vele (vorm) mogelijkheden bood. Hele interieurs werden er mee opgebouwd. Het was en is een prachtig materiaal, maar ongelooflijk kwetsbaar en zo statisch als wat, dus bijna niet schoon te houden, ondanks de snel in de handel verschijnende bussen met een zogenaamd 'anti-static' middel.
Het geheel, tafel en stukken was prachtig om te zien, maar er mee schaken was een ramp. Het onderscheid tussen de schaakstukken was te klein, het spel was daardoor niet goed te doorzien.

Van de vijf spellen en tafels die we hebben laten maken zijn er voor zover ik mij kan herinneren twee verkocht, één aan de opdrachtgever en de ander aan een museum. Van de vijf tafels heb ik er nog ééntje staan, een ander heb ik jaren geleden al verzaagd om ergens anders voor te gebruiken. Van de stukken moeten nog ergens onafgewerkte exemplaren liggen, maar ik weet niet waar.


© René van Haeften

zondag, maart 15, 2009


Necklace, 2003 silver, glass beads.



Once upon a time there was an artist called Marion Herbst. She was born in Germany and grew up and lived in Holland. Her mother was a hatter and Marion became a jewellery artist. She was a remarkable woman, a phenomenon. She wanted to change things. Her jewellery was like her, adventurous, colourful, funny, and very self-confident. She died much too young after a long illness. In the years following up to her death she began using glass beads. Many years later her husband saw Karin Seufert's work and read a text of hers about her fascination with beads. After doing some research and discovering that he, Karin and Marion had other things in common, he decided to present her with a box with of Marion’s leftovers: beads, stones, Swarovski crystals, pearls, semi-manufactured products, medallions among others. He explained to her that he had been on the lookout for someone like her since Marion’s death in 1995, someone who could make “just beautiful little things” from it, as Marion would have said. So Karin was given this box, with contents simply asking to be used. Among them were unfinished parts made by Marion herself, not easy to handle. Yet Karin felt the obligation of the gift, to give something back, and to keep the gift moving. Once she understood this she was able to work with the material. This necklace is one of the first results, which is closely connected to Marion’s box. Since that moment Karin has loved working with found objects which bear the marks of their lives, building new stories on them.


˙˙˙∆∆∆∆˙˙˙˙





woensdag, februari 11, 2009

Eén van Marion's werkplekken 1993



Vol met materiaal en verf, half afgemaakte probeersels en werk van anderen.



...

vrijdag, oktober 26, 2007

ATELIER ±1990




±


dinsdag, september 11, 2007

O R A N J E





Uit het archief van Beppe.

Boven weer één van de eerste probeersels en onder de postzegelbrief aan Beppe. Ze moest eens weten dat je nu via internet inderdaad je eigen postzegels kunt maken! De therapie waar ze het over heeft was van korte duur, de pijn werd te heftig om de rit naar Nijmegen te kunnen maken, ook al reed ik. Elke hobbel in de weg was er één te veel.




Met dank aan Beppe.


+

donderdag, augustus 16, 2007

HET SERIEUZE WERK






De tekening geeft een idee van de armband waar Marion het over heeft. Ze had een van papier gemaakt touw gevonden en was daar mee gaan frommelen zoals zij dat noemde. Ze draaide, knoopte en vlocht net zolang totdat ze een armband had als op de tekening. Die armbanden liet ze metaliseren (net als met kinderschoentjes wel wordt gedaan), één in zilver de andere in brons. Het is gelukt maar ze heeft ze nooit tentoongesteld of verkocht.

Dit is voorlopig het laatste wat ik op dit blog zet.



#